isang hapon...

sa paglabas natin ng pintuan, kung ano'ng naghihintay sa atin ay di natin alam. maaaring nakakagulat, maaaring nakakainis, pwede ka ring matuwa, at pwede ring hindi.

sa madaling salita, walang kasiguraduhan. sa pagtapak ng mga paa sa labas, handa ka ba?

hehehe.

playtime lang, di ako makaisip ng magandang intro para sa picture na ito na kinuha ko gamit ang camera phone habang pauwi ako noong isang araw. tungkol sana sa pagkain ang nakatoka ngayon kaso parang ansagwang tingnan na mula sa dalawang madudugong kwento ay pagkain ang kasunod.

lagyan natin ng pagitan para malimutan natin sandali ang tungkol sa limatik at sa kutsilyo. yaiks, ipinaalala ko ba? :)

para ngayong weekend, relax-relax lang tayo.

kanpai!

La Luz

wala pang walong oras mula nang umakyat at bumaba kami ng batulao, kasama na dito ang halos limang oras lang na tulog, lalarga na naman ako na parang di napapagod. superhero? hehe.

naunahan kong gumising ang mga pusang mahilig maglampungan sa bubungan ng bahay ko, di pa man tumitilaok ang mga manok ay hinarap ko na ang lamig ng tubig, naligo, nagbihis, at di na nagkape. mamaya na lang.

mas matagal pa yata yung paghihintay ko ng tricycle at bus kesa sa aktwal kong byahe, o disoriented lang ako dahil parang pumikit lang ako sandali nasa edsa na ako. oo nga pala, linggo ngayon, walang traffic, nagpapahinga ang mga tao maliban sa akin at sa mga kasama ko hehehe.

sampung minuto bago mag-alas sais, nasa mrt ayala na ko, habang bumababa ako ng hagdan, nakita ko na ang mga kasama ko: tumatawa nang malakas si mau habang me kinukwento si mark at nakikinig naman sina yuyu at neris, at sa may bandang sm makati, me nakita akong nagpa-flying kiss na, si lyn! kasabay na naglalakad ni julie.

beso. beso. beso. dumating na rin si pam, (na groge pa rin sa pagiging sweeper ng batulao hehe) at ilang sandali nandyan na rin ang mag-asawang beng at kit. kwentuhan na akala mo ay may hinihintay pa gayung kumpleto na ang cast. nagrerequest na ng kape ang sikmura ko pero wala pang bukas na kainan, buti na lang nasa tabi si manong at pinagtyagaan ko ang taho.

byahe na kami. at dahil sa arnibal ng taho medyo tumaas ang energy ko pero kape pa rin ang parang itina-chant ng tiyan ko, kaya kelangang dumaan muna ng gasoline station sa slex para sa kape, tinapay at kape.

sa la luz resort pala ang punta namin, tatlong oras na byahe lang yun dyan sa laiya, sa san juan, batangas.

habang kinukwento namin ni pam (sya lang ang kasama ko sa batulao) ang mga pinagdaanan namin sa batulao, panay iling at "ano???" ang karaniwang reaksyon at may sundot pa na "mga pasaway kasi!!". hehehe. thank you for the compliment. :)

ilang sandali pa, samahan pa ng konting pagkaligaw at konting tanungan ("ala ey, kaliwa kayo tapos kanan pagdating dyaan sa susunod na kanto"), dirt road na ang dinadaanan namin at ang signboard ng la luz, ayun nakikita na!

mga unggoy ang una naming napagtripan pagkababa ng van, nagparegister at tiningnan ang reservation namin ("maaga po kayo masyado, pero pwede po kayong mag-stay sa mga cavana"), bumaba kami ng konti at eto na ang bumulaga sa amin:

medyo matagal din kaming nakahilata, pinag-usapan ang tungkol sa trabaho, ang buhay-buhay, ang pulitika, showbiz, ang walang katapusang "grilling" tungkol sa "future"...

umiikot-ikot din ako para makaiwas sa mga tanong kung kelan na ba (hehehe) at para na rin makapag-picture...

at kung sino pa yung limang oras lang ang tulog sa loob ng 48 hours ay sya pang naunang magbabad sa dagat na medyo may taglay na malalaking alon at may kalamigang tubig! pero di rin naman ako nagtagal dahil sisimulan na ang kainan!!!

oo nga pala, nagbayad kami ng tig-P900 para sa buffet lunch, buffet meryenda, buffet dinner, buffet breakfast na sa sobrang dami ng pagkain pati mga isda ay inambunan namin ng makakain, at di naman nila kami binigo dahil nag-imbita rin sila ng napakarami pang mga isda para maki-fiesta at magpa-cute sa mga nagi-snorkle.

at ganito na ang naging kwento namin sa loob ng dalawang araw sa la luz: kain, swimming, kain, picture, kain, swimming, kain, picture, kain, inom, kain, inom, picture, kain, kain, inom, picture, tulog, kain, tulog, kain... at di pa kasama dyan ang mga baon naming chichirya...

kain, tulog, kain, picture... para tuloy kaming mga patabaing baboy...

kain, picture, kain, swimming... parang ang major activity dito ay kumain, secondary lang ang swimming LOL.

ansarap na ipamper mo minsan ang sarili mo, ansarap dito lalo pa't galing sa puyat at nakakapagod na trek, ansarap dito lalo pa't kasama ang taong malapit sa yo na mga wala ring patumangga sa pagkain hehehe (sayang, walang videoke dito...)

understatement ang sabihing very relaxing ang lugar na to, basta masarap dito... kung mag-isa o dalawa lang kayong pupunta dito, medyo mahal ang lugar. pero kung grupo kayong magti-trip dito, ayun, mahal pa rin sya hahaha, biro lang, mas makakatipid kapag malaking grupo.

marami pa akong picture, pwede nyong pasyalan dito.

hataw sa batulao, ikalawang banat

ang pagpapatuloy...

makalipas ang limang minuto (at konting pictorial hehe) at habang walang ulan, ratrat na ulit kami paakyat. weird pero nakangiti na ang grupo, nagkaron bigla ng lakas na parang nakapag-almusal na kahit ang katotohanan ay ni aroma ng kape ay di muna namin maaamoy sa susunod na mahabang sandali.

sa patuloy naming pag-angat, putik na ang sumasalubong sa amin at paminsan-minsan di maiiwasan na may kasamang dulas, "oops" na lang muna ang pinaka-excuse me ngayon. at kung me halong swerte ang pagkakadulas, sakto ka sa dumi ng kabayo hahaha.

kahit nagtataasan ang mga talahib dito, masasabi pa rin na madali ang akyat na ito, walang ligaw, buhay ang trail at napupuno ang pandinig ng lagaslas ng tubig mula sa mga sapang tila nagbunyi sa iniluhang tubig ni egay.

nararamdaman kong medyo mataas na rin ang nilalakaran namin pero dahil sa kapal ng ulap at hamog at paminsan-minsang pag-ambon, hindi ko mahagilap kung ano ang nasa kabila ng tila pader ng kahamugan at kaulapan (hmm, medyo masagwang pakinggan yung kahamugan hahaha).

lakad, lakad, lakad... hanggang marating namin ang kubo ng isang ale na nauna pang mangumusta kung ayos lang ba ang pag-akyat namin. habang nagpapahinga kami at sabay na ring hinihintay ang mga sweeper (ito yung mga nasa hulihan, sa madaling salita, yung mababagal hehehe), nakita ko na mababait ang mga tao dito, sanay sa mga umaakyat kumbaga at kung makipagkwentuhan ay parang dun ka lang sa kabilang kanto nakatira. pinaunahan na rin kami na hindi magandang magsummit ngayon dahil napaka-dulas at "maraming tubig sa itaas". pag-uusapan namin ito pagdating sa campsite.

gumanda na ang panahon, na bagamat makulimlim pa rin (at di pa rin nabubura sa mga puyat naming isipan ang pagkasaya-sayang traffic sa bacoor) ay nakikita na ang kapaligiran, umaangat na ang mga ulap at nagpaparamdam pa rin ang lamig ng hangin.

konting lakad na lang ito, konting angat pa at campsite na. bumilis ang lakad namin, parang may himig ang bawat pagyapak namin sa putik at bawat paghawi ng talahib. tumutulo man ang pawis ay tila bitamina namang nagpapalakas ang sariwang hangin at ang bango ng mga damo't halamang nagdiriwang sa masaganang pagkakadilig.

wala kaming inaasahang river crossing pero dala marahil ng ilang araw na pag-ulan, nagkaron ng konting rapids ang munting sapa na aming dadaanan.

at matapos ang ilang oras na lakad (dalawa o mahigit yata), nakarating kami ng camp 1, at mabilisang kilos ang aming ginawa upang makapag-ayos ng tent (na kahit ilang oras lang ang itatagal namin dito), makapagluto, makapagkape (yeheey) at makakain.

ansarap dito sa taas.

mula sa kinalalagyan namin ay mahigit 30 minuto pang lakad paakyat ng summit na tila nahihiyang magpakita at nagtatago sa balumbon ng ulap. dumating ang caretaker ng campsite (na me dalang mga pipino na kasing laki ng upo at P5 lang ang isa) at tulad nung ale na nadaanan namin, hindi nya kami pinayagang magsummit dahil napakadelikado ng dadaanan na bukod sa matarik ay sobrang dulas ng lupa na magkahalong bato, buhangin, tubig at putik.

at kelangan pa naming magbayad pala ng P20 sa registration hehehe.

hindi na rin kami nangahas umangat pa, inubos na lang namin ang natitirang oras sa campsite sa pagkain at ang iba naman ay nag-inom ng gin (nagpa-excuse na lang muna ako sa tagay dahil di po ako umiinom ng gin).

ang dating tahimik na lugar ay napalitan ng mga tawanan at magkakahalong boses ng mga ngayon pa lang lubusang nagkakakilanlan.

alas onse ng umaga, halos dose oras matapos umapak ng bacoor (eto na naman, talagang di malimutan), kasabay ng ihip ng hangin ay tila mga dulo ng tinidor ang nagpakita sa itaas ng bundok, ang summit na ang sumilip sa amin at tila nakangiti at nagsusumigaw: picturan nyo ako!!!

ang tawanan ay lalo pang nadagdagan habang tila mga sabik sa picture na nagpose ang mga puyat, putikan, gutom (pero busog na) at ilang lasing na pasaway.

pasado alas dose, matapos kumain ay nag-break camp na kami, di na namin kelangang hintayin pa ang ulan (anlakas ng ulan sa manila ng ganitong oras) at kelangang samantalahin ang magandang panahon para na rin higit naming makita ang gandang ipinagmamalaki ng lugar na ito (at gusto ko na ring maligo hehehe).

isang pila kaming bumaba, binagtas ang daang ngayon ay kinakikitaan na ng mga yapak, ang mga talahib na dati'y humaharang ay tila nagbibigay pugay na sa pagyukod. nilingon ko ang summit, di na sya ngayon nahihiyang magpakita, tila ba nagbabantay sa pagbaba namin, tila ba nagpapaalam at nagsasabing balikan nyo ako.

naging mabilis na ang lahat, sandaling pahinga lang ang kelangan at naging tuloy-tuloy na ang aming lakad, at kapag me pagkakataon, tumitigil ako para pagbigyan ang tawag ng kating-kati kong mga daliri sa pagpindot sa minamahal kong camera.

tama ang desisyon naming bumaba ng maaga sapagkat ngayon ay nakikita na namin kung ano ang nagtatago ngayong nahawi na ang mga ulap (parang pelikula hehehe) na tumatakip sa napakagandang tagpo na minsan lang natin nakikita.

(halatang di handa, kelangang garbage bag ang cover ng bag? hehehe)

sa pagtapak kong muli sa sementadong lugar ng evercrest, kung saan sumingit ang katanungang bakit ko nga ba ginagawa ito. di ko rin alam kung paano sagutin ito, pero kapag nandun ka sa itaas, at pinagmamasdan ang kagandahan ng paligid, dun mo nakikita na napakagaling ng Diyos at napaka-swerte nating mga tao na pagkalooban ng mundong binuo para alagaan at mahalin.

maaring di ako yayaman sa sinimulan kong ito, maaaring sakit ng katawan at pasma ang aabutin ko bukod pa sa tambak na putikang labahan ang iniuuwi ko na lalong nagpapasakit ng katawan ko, maaaring walang katapusang "bakit nyo ba ginagawa yan?" ang marinig ko, pero di nito kayang itumba ang pakiramdam na nagawa ko ang di kayang gawin ng iba, na nilakaran ko ang putik na iniiwasan ng ilan, na mas makita ko kung gano tayo kaliit kumpara sa mundo at kung ano yung dapat nating gawin para pangalagaan ang kagandahang ito.

(una pa lang ito, maraming pang susunod na akyat)

hataw sa batulao

august 17, 2007, kasalukuyang umaakyat pa-hilaga ang bagyong egay at kasabay din nito ang paghigop sa habagat na nagbigay ng tubig baha at matinding trapiko sa buong kamaynilaan. mga estudyante lang yata ang natuwa kasi halos isang linggo silang walang pasok. mali, pati pala yung mga pedicab at tricycle drivers na tumabo sa tambak na pasahero, idagdag pa dyan yung matatalinong nilalang sa kanto na gumawa ng sariling pampasaherong bangka na sampung piso ang isang sakay. pwede na, pampatawid gin din yan.

pero ngayon ko lang sila naisip, dahil nung mga panahong iyon busy ang utak ko sa pakikipagtalo sa rason kung tutuloy ba ako o hindi, kung didiretso ba o kung ano, saan ba kamo? sa pag-akyat ng bundok habang bumabagyo, umuulan, at bumabaha, at isang night trek pa ang napagdesisyunan.

lintek, kung nalalaman lang ng nanay at tatay ko ang mga ginagawa ko, naku, walang katapusang sabon ito, at kung bata pa ko, makakatikim pa ko ng palo kung magpupumilit ako.

pero likas din talagang matigas ang ulo ko, isa nga yata akong pasaway, challenge daw ito, minsan lang naman, kaya hala sige, larga ako sa 1st training climb namin sa mt. batulao (na di ko pa rin sure kung nasa batangas o nasa cavite).

alas singko ng hapon, masyado akong maaga para sa alas-otsong pagsakay ng bus sa pasay, nag-ikot ikot muna ako, pumasyal sa mga ukay-ukay sa baclaran, tumingin-tingin, humipo-hipo kunyari interesado, mga isang oras rin siguro akong gumagala hanggang magreklamo na ang tiyan ko at sya naman daw ang asikasuhin ko.

pasado alas sais, habang kumakain ako sa chowking, nagtext na yung isa kong kagrupo, andito na rin daw sya, ayos! di lang pala ako ang tutuloy hehehe. habang kumakain kami at kung ano-ano ang napag-usapan, isa-isa na rin nagdatingan ang iba pang mga pasaway, hanggang mabuo na kami, ang labing-isang naghahanap ng sakit ng katawan.

alas otso y medya, pumila na kami sa hanay ng mga taong akala mo naghihintay na makataya sa P100 milyong jackpot sa lotto, ang haba na nito! dahan-dahan at unti-unti itong nababawasan hanggang dumating ang alas nwebe, nakapwesto na kami sa bandang likuran ng bus, excited. dahil sa mga dala naming bag, parang napuno lalo yung bus.

alas diyes, lampas na kami ng tollgate sa coastal road papasok na ng bacoor, expected na ang traffic dahil bukod sa biyernes eh halos di tumigil ang ulan maghapon. gumagalaw naman yung bus yun nga lang parang processing ng papel sa gobyerno, andaming tigil!!!

alas diyes y medya, di na gumagalaw ang bus. nagkukwentuhan pa rin sila sa likod, ako natulog muna.

alas onse, nagising ako mula sa pagkakaidlip, di na sila nagkukwentuhan pero nandun pa rin kami sa saktong lugar isang oras ang nakaraan.

at dumaan pa ang isang oras, lumalakas pa lalo ang ulan ("antaas na raw ng tubig sa bacoor" sabi ng kundoktor)...

ala-una na ng madaling-araw, mga sampung metro na ang aming iginalaw habang kinakalampag ng hangin at hinahampas ng ulan ang bintana ng bus. sa labas, kitang-kita ang taas ng tubig ("naku ang ref ko" sabi nung ale sa bandang unahan, palagay ko taga-bacoor sya pero bakit di pa sya bumaba?? naman.)

ramdam na ang pinaghalong inip, antok, gutom at init ng ulo ng mga pasahero pati na rin yung ibang nasa labas, halos mag-away na yung driver namin at yung isa pang driver ng kasalubong na bus (na ewan ko bakit sila magkakabanggaan eh halos di na nga gumagalaw). nakaramdam ako ng inis, ansarap sana ng tulog ko ngayon sa kama at hindi ganitong naghihintay kung alin ang mauuna, ang pagtigil ba ng ulan o ang mag-umbagan ang mga driver?

alas dos ng umaga ng makalampas kami ng bacoor, isang solidong apat na oras na traffic na dapat sana ay 15 minuto na takbuhin lang. antaas naman pala talaga ng tubig, me mga sand bag na nga na nakaharang sa mga entrance ng SM Bacoor.

isang bahagi ng utak ko ang nagsasabing bumaba na ako ng Imus at dumiretso na pauwi pero nakalampas na kami ng imus at nakarating na ng dasmariñas, di pa rin natalo ng munting boses na yun ang tigas ng ulo ko.

alas kwatro ng madaling araw, nasa tagaytay na kami, sa entrance ng Evercrest, naghahanda sa paglalakad. medyo tumila ang ulan pero tumatagos ang lamig sa kalamnan. nagjacket na ako, nag-kapote at nagdadalawang isip pa kung papalitan ko ng sandals ang training shoes ko (training shoes ha, nde trekking shoes) pero bago ako makapag-desisyon, nagpa-push na ang grupo at hinayaan ko na lang na ito ang suot ko.

bago kami tuluyang maglakad, tumigil muna kami sandali para magdasal.

saktong paglakad namin, eto na naman ang ulan at lalo pang nagparamdam ang hangin na sinabayan pa ng sipol!

ramdam ko ang bawat patak ng ulan na tumatama sa suot kong kapote, at ramdam ko rin ang dahan-dahang pagpasok ng tubig sa mga sapatos ko.

lintek, mapapasma ako nito!

parang nanghahamon ang gabi/umaga, habang lumalakad kami sa sementadong parte ng evercrest, lalong lumalakas ang ulan at sumasabay pa sa amin ang daloy ng tubig, naglalakad na kami sa tubig baha! mapapasma nga ako nito!

andilim ng paligid pero malinaw ang pagpasok sa isip ko ng katanungan kung bakit ko ba ginagawa ito! bakit ba ako nagpapakabasa, isa ba itong pagpapakamartir? isa ba itong pagpapakabayani?

pero sige pa rin ang lakad ko, at sa bawat hakbang ay nakakaramdam ako ng konting bigat at konting takot sa kung anong pwedeng mangyari, madilim ngayon, malakas ang ulan, anlakas din ng hangin, maputik, madulas at me mga bangin kaming madadaan.

hindi ko namamalayan ang unti-unting pagpapalit ang kulay ng paligid, maaaninag na pala ang anino ng mga puno, ng mga bahay at paminsan-minsan ay may mga manok na nag-iinat at tumitilaok. mag-uumaga na pala at ang dating iniingatan kong puting sapatos ay nababalutan na ngayon ng putik. hmp!

nag-aagaw na ang dilim at liwanag, panandalian kaming tumigil sa isang pahingahan at ang lahat ng iniisip kong negatibo ay tila naglaho nang mapagtuonan ko ng pansin ang nasa harapan namin:

hindi pa kami lubusang nakakaangat pero napa-wow na ako sa nakikita ko, pano pa kaya kung nasa itaas na kami?

itutuloy...

Sarap! subtitle: Tuhog (Jatujak at Kopi Roti)

magmula nang mabasa ko sa blog ni anton ang tungkol sa Jatujak at sa marami ring positibong feedback tungkol dito, ako itong medyo fanatic sa thai food ay di mapakali hangga't di ko natitikman ito. OA, pero ang mapuntahan ang Jatujak ang naging goal ko sa buhay sa ilang linggo ding nakaraan. hehehe.

at heto, nung sabado, pinasyalan ulit namin ni lyn ang Mall of Asia. Una, upang mag-apply ng postpaid cellphone line sa smart wireless center (wala kasi sa glorietta at parang nalalayuan kami sa megamall hehehe) at pangalawa, ang subukan ang jatujak.

sandali lang naman yung processing ng application ko, since nakahanda na lahat ng requirements at parati naman akong nakangiti, wala pang sampung minuto tapos na kami, sabi nung girl, tatawagan na lang daw ako tungkol sa status nito. ah okey. ganun naman pala, sana lang ma-approve hehehe.

paglabas namin ng swc, ang harapin na ang aking goal sa buhay ang pinag-aksayahan namin ng panahon, hinanap na namin ang jatujak. sa may entertainment plaza daw yun. sige, lakad, lakad, naman! nasa kabilang wing pala kami! lakad pa hanggang narating namin ang open air plaza.

saan dito?? hala, excited na ang lolo nyo, parang isang batang sabik na sabik sa jollibee. AYUN!!!! nasa left side pala sya kapag nakaharap sa plaza/dagat, buti na lang nasa second floor na kami. yes!

sinilip muna namin ang menu (baka kasi mahal eh kuripot ako hehe), hmm, ayos naman, comparable sa Som's (sorry ha, di ko nagawan ng entry to) ang presyo at parang walang tao sa loob (maaga pa kasi, 5:30 pa lang). me lumapit sa aming mama na mas maputi sa akin at sabi "ser, mam, welcome to jatujak". uy, naka-tsinelas lang ang mga waiter hahaha.

antagal ko tong hinintay, tara!!

Jatujak (cha-tu-chak) refers to the world's biggest weekend market in Thailand
habang hinihintay ang food (anong gagawin mo kapag me kalbo sa likuran mo? reflection ko po yun)tom yum soup all shrimps, medium (P172) at apat na pirasong hipon, good for 4, not your usual kind of tom yum soup, parang tom yum na sinigang but still good.

bagoong rice (P110) good for 2-3 persons, with pork bits
veggies springroll (nalimutan ko ang presyo), 5 pieces, big as in biiiig serving (medyo mamantika lang)
chicken pandan, 5 pieces, and double the size of your regular chicken pandan, yummy!

burp!

medyo nagsisi kami kung bakit andami naming inorder, hindi namin naubos (at least me take out), dalawa lang kami pero yung isinerve sa amin ay good for four-five persons, nasanay kasi kami na hindi ganito kalaki ang serving. pero masarap sya, sa uulitin? pwede!

me iced tea pa pala (P40 for glass, P55 for bottomless). take note, malaki yung glass ha. taaalll glass of iced tea yan, tapos ako nagbottom less pa hahaha.

damage: P754.00 (kasama na ang P33.00 na Service charge, at P87.00 na VAT)

matapos naming kumain, umikot muna kami, ayun, naka-iskor pa ko ng U2, ang paborito kong brand ng tshirt, naka-50% off!

habang umiikot kami, naisip ko ang Kopi Roti. isa pa tong matagal nang pinagbalakan ng grupo pero di matuloy-tuloy (ang tawag namin kopihan), at since di namin alam kung saan ito, patuloy kaming nag-ikot (pag-iikot at paghahanap can be used interchangeably hehe).

at presto, sabi sa kodigo ni manong guard, nandun sya kabilang wing, sa tapat ng teriyaki boy. at eto ang kopi roti:

kopi is a traditionally brewed coffee with condensed milk as the sweetener, meron silang anim na coffee combo meal pero yung set ng Kopi at kopi bun, at kopi at Kaya toast ang aming kinuha, na parehong P75.00!! not bad ha, kesa naman mag-starbucks kami na P110.00 kape pa lang yun na na nilagyan ng pampataas ng cholesterol!

maliit lang yung space nila, pero nice yung interior

yun nga lang electric fan-powered ang aircon! kanpai!
ansarap kumain at magkape!

san kaya ang sunod?